test

    Του χρόνου Της Νατάσας Παυλίτσεβιτς     “Ναι; Με βλέπετε;”   “Τι λες; Σε βλέπουμε αλλά δε σε ακούμε”.   “Να σε βράσω” γρύλισε η Φωτεινή στο τάμπλετ.   Όλη της η οικογένεια  ήταν μαζεμένη στη μικρή οθόνη, αλλά η κλήση κολλούσε συνεχώς. Ο μικρός της ανιψιός είχε ήδη χάσει την υπομονή του και σκαρφάλωνε στον μπαμπά του, ενώ η γιαγιά της φαινόταν να κοιμάται γαλήνια από τη δεύτερη προσπάθειά τους για επικοινωνία. Μόνο η μάνα της επέμενε να κοιτάει στην κάμερα, αν και είχε το κεφάλι τόσο χαμηλά, ώστε φαίνονταν μόνο τα μάτια της. Εκείνα τα μάτια όμως ήταν υπεραρκετά για να τρομάξουν τον πατέρα της με το που πήγε να ανοίξει εφημερίδα.    Η Φωτεινή έλεγξε για τρίτη φορά το  WiFi  που έμοιαζε να λειτουργεί, τουλάχιστον θεωρητικά. Με ένα βλέμμα στο ρολόι συνειδητοποίησε ότι της έμεναν  μόλις πέντε λεπτά πριν να γυρίσει στη δουλειά. Όλο της το μεσημεριανό διάλειμμα είχε πάει στράφι.   “Στο διάολο για κωλοδίκτυο, το Λονδίνο μ...

  Ένας άντρας στεκόταν πίσω από το παράθυρο στον πρώτο όροφο μιας πολυκατοικίας νεοκλασικού ρυθμού στο Μανχάταν. Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν, ο εμπορικός δρόμος μπροστά του ήταν στολισμένος και τα πολύχρωμα φώτα από το κατάστημα παιχνιδιών απέναντι αντανακλούσαν στο παράθυρό του και τον καλούσαν να το ανοίξει για να αφομοιωθεί με τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Ο ίδιος ήξερε ότι δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση. Όχι γιατί ήταν κακός. Κάθε άλλο. Όμωςτον πίεζε η ιδέα ότι θα έπρεπε υποχρεωτικά να είναι χαρούμενος αυτή τη μέρα. Άλλωστε, θεωρούσε ότι δεν το είχε ανάγκη. Κάθε μέρα του έμοιαζε με γιορτή, γιατί από κάθε μέρα του προσπαθούσε να απομακρύνει τη λύπη. Έχοντας κόψει όλα τα βαρίδια της ζωής του, προχωρούσε χωρίς τίποτα να μπορεί να του προβάλει σθεναρή αντίσταση. Τα εμπόδια μπροστά του έμοιαζαν με αγκάθια που συνθλίβονταν κάτω από τη σόλα του παπουτσιού του. Κάποτε του φτηνού, ταλαιπωρημένου από το πολύ βάδισμα παπουτσιού του, και τώρα του ακριβού επώνυμου. Είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων και ό...